21 Eylül 2018
  • Bolu26°C
  • İstanbul26°C
  • Ankara27°C

PATRONUMLA OLAN İLİŞKİMİ EŞİ VE AİLEM ÖĞRENDİ, KIYAMET KOPTU

Patronumla olan ilişkimi eşi ve ailem öğrendi, kıyamet koptu

04 Aralık 2010 Cumartesi 00:00

Merhabalar ..

Bazı zaman olur, insan zaaflarına yenilir. Bilir düşündüğü, yaşadığı şey yanlıştır. Ama hissettiği duygular o kadar gerçektir ki, bile isteye sürdürür bu yanlışı. Oysa toplum kurallarını çok net koymuştur. Ve her sokağa çıktığında, hatta her nefes aldığında hissettiği tüm gerçekliğin yanlış olduğunu, tüm çıplaklığı ile haykırmaktadır. Bunu da en az yaşadığını, hissettiği yanlışın gerçekliği kadar derin hissetmekte, ancak bir türlü kendine engel olamamaktadır.

Yanlışı sürdürür…sürdürür.. Ama öyle bir an gelir ki, yaşamla oynadığı bu oyun, yaşadığı tüm güzel duygular; sevdiği ve önemsediği insanların üzüntüsüdür artık. Bir yanda kendi hisleri, diğer yanda sevdiklerinin yıpranışı. Ya kendinden vazgeçecektir, ya da onlardan…Etrafındaki onca kalabalığa rağmen yapayalnızdır artık. Vermek zorunda olduğu kararın yükü ile ezilir, içine kapanır.

İşte böyle anlarınızda yalnız değilsiniz…Ben buradayım.

Bana yazın..

Yazınki paylaşalım….

Sevgilerimle...

Perihan

boluluperihanabla@hotmail.com

RUMUZ: Sarı

Çevremdeki insanlar bana güzel olduğumu söylerler. Ailem, beni, okumam için çok destekledi. Ama, ancak, iki yıllık açık öğretimi bitirebildim. Şimdi yirmi üç yaşındayım ve evdeyim. Daha önce bir yıl kadar bir işyerinde çalıştım. İşimi seviyordum. Patronum kırk sekiz yaşında oldukça karizmatik bir beydi. Evli ve çocuk sahibi idi. İşi bana babam bulmuştu, patronumu önceden tanıyordu. İlk birkaç ay patron eleman ilişkisi içindeydik. Sonra, şirket, bir gece, çalışanları için gece eğlencesi düzenledi. Ben de süslendim, eğlenceye gittim. Tüm çalışanlarla çok güzel bir gece geçirdik. Patronum eğlenceye yalnız katılmıştı ve gece beni evime o bırakmak istemişti. Ben de bunda bir sakınca görmemiştim. Ama beni eve oldukça uzun bir yoldan bırakmayı tercih etti. Yolda benden hoşlandığını da belli etti. Saçımı okşadı. Elimi tuttu. Neye uğradığımı şaşırdım önce. Ama ertesi gün benim ona olan bakışlarım ve gözlemlerim farklılık kazanmıştı. İlerleyen günlerde ağır ağır yakınlaştık. Ben artık ona hayran bir çalışandım. O ise göz ucu ile beni süzen bir patron. Yaşam benim için anlam kazanmıştı. İşe heyecanla gidiyordum. İşe giderken makyajıma, saçıma, giyimime çok dikkat ediyordum. Patronum zaten her zaman bakımlıydı. Ama ilerleyen birkaç hafta o gece söylediklerini destekleyen hiçbir davranışta bulunmadı.Bir gün işten tam çıkacaktım ki , “ben bu gece geç saate kadar çalışacağım. Eğer, izin alabilirsen ailenden, sen de kal ve bana yardım et” dedi patronum. Tabi ki izin aldım. Bütün geceyi birlikte geçirdik ve o gece kendimi ona tamamen teslim ettim. Ondan başkası olamazdı artık hayatımda. Sonraki günlerde telefonlar, mesajlar ve boş bulunan her anda yaşanılan kaçamaklarla dolu dolu geçti. Onunla olmak çok güzeldi. Ama bana gelecekle ilgili hiçbir şey söylemiyor, benden ayrılıp eşinin ve çocuklarının yanına gidiyordu. Kahroluyordum. Ama onunla olmaktan vazgeçemiyordum. Bir gün eşi ona yazdığım mesajı görmüş, sonra olay patlak verdi. Ailem öğrendi. Ben işimden oldum. Dahası artık patronumu göremez oldum. Ailem üzüldü. Bana hem kızdılar, hem de benim için çok üzüldüler. Annem günlerce ağladı. Benim içim başka şeye yanıyordu, ama canım anneciğim başka şeye üzülüyordu. Babam zaten kıyameti kopardı. İşyerinde patronumla babam arasında çıkan rezaletleri anlatmama gerek yok. Aradan bir yıl kadar zaman geçti. Patronumu, sevgilimi, her şeyimi ben hala unutmadım. Ondan mesaj gelir mi, tel çalar mı diye telefonumu yanımdan ayıramadım. Çok üzgünüm, ama bütün bu olanlar için değil, çok üzgünüm, çünkü artık ona hiç ulaşamıyorum. Ve o da bana ulaşmıyor. Bu acı dinecek mi bilemiyorum ama diyorum ki keşke o mesajı atmasaydım ve eşi görmeseydi. Bunları kimseye söyleyemiyorum, çünkü bana sadece toplumsal ahlak dersleri veriyorlar. Sen nasılsın, neler hissediyorsun diyen henüz rastlamadım. Sizden de böyle bir beklentim yok Perihan ablacım. Ben sadece içimi döktüm. bilmiyorum rahatladım mı? zannetmiyorum.

Yaşamda her şey insanlar için. Kendini duygularını çok güzel tahlil etmişsin. Patronunu kınamamak elde değil!.. Çünkü en güzel gençlik hayallerini almış aslında elinden. Sen, şimdi heyecanla, daldan dala konarak, durmak istediği dalı seçmeye çalışan bir genç kız olman gereken yaştasın. Mektubunu yazdığın dilin lisanı ise görmüş geçirmiş yaşamın tüm sillelerini yemiş bir kadının hayat hikayesi gibi. Patronunun zamanında daha dikkatli olması ve sana yaklaşmaması gerekirdi. Şimdi sen üzülüyorsun, ailen üzülüyor, patronun ve onun ailesi de üzülüyor. Sana göre güzel yaşanan bunca olaydan sonra elde kalan bunlar gibi görünüyor. Sen ise erken yaşta imkansıza yakın bir ilişki yaşamış ve bunun acısını çekiyorsun. Nerede ise baban yaşında bir adam ile birlikte olmayı göze aldığına göre, oldukça cesur bir kız olmalısın. Şimdi senden ricam aynı cesareti, yaşamını yeniden yapılandırmak için kullanman. Silkelenip kendine gelmen ve kendi yaşıtlarınla gelecek hayali kurabileceğin insanlar ile birlikte zaman geçirmen. Ailenin güvenini yeniden kazanmalı, onlara yaşattığın acıları sevince dönüştürebilmelisin. Yaşam imkansız görünen bir sevginin arkasından yas tutmanı beklemeyecek bir hızda ilerleyecektir. Sen bu hıza uyum sağlamalı, yaşamı yeniden yakalamalısın. Yoksa ilerleyen yaşlarda kaybettiğin zamanın da yasını tutmaya başlarsın.

Rumuz: Saçmalık

Yaşımın ilerlediğini düşünen ailem, beni, bana uygun olabileceğini düşündükleri bir kız ile tanıştırdılar. Hayatımda kimse de yoktu. Hadi tanışayım dedim. Ve görüşmeye başladık. Telefon, internet yolu ile de ilişkimizi geliştirmeye çalıştık. Aileler birbirini zaten tanıyordu. Onlar da görüşmelere başladılar. Herkes bu işe oldu bitti gözü ile baktı. Bizim ilişkimiz ise telefon ve sanal yoldan çok iyiydi. Ama yan yana gelmeye dayanamıyorduk. Dolayısı ile yüz yüze fazla görüşmüyorduk. Bu iş böyle bir yıla yakın sürdü. Sonra olan biten bana saçma geldi. Nerede ise evleneceğiz, yan yana durmak istemiyoruz, ya da ben istemiyorum. İlişkiyi bitirdim. Şimdi, ailemde herkes bana huysuz diyor. Böyle evlilik mi olur ya?
 

Olmaz tabi. Eğer telefon yolu ile evliliği yürütmenin bir yolu olsa idi, sanırım pek çok insan bu yöntemi kullanırdı. Evlendikten sonra başlarına gelecekleri bilselerdi, hiç kimse evlenmezdi.. Şaka bir yana, evlilik kararı bir insanın yaşamında vereceği en önemli kararlardan biri ve tabi ki hem mantığını, hem de duygularını dinleyerek senin için en uygun olana sen karar vereceksin. Çevren bu kızla evlenmenin en mantıklı karar olduğunu düşünebilir elbet, ama sen istemezsen bu evlilik zaten yürümez. Bence de doğrusunu yapmışsın.

Rumuz: Boynuz

Perihan abla, ben geçen ay ailem aracılığı ile tanışdığım bir kızla nişanlandım. Ben askere gitmeden düğünümü de yapmak istiyor ailem ama geçen hafta nişanlımın nişanlısı olduğunu öğrendiğim bir çocukla tanıştım. Baktım nişanlımın ailesi de durumu biliyor. Ailem cahil insanlar. Şimdi kızdan ayrılsam durumu aileme nasıl izah edicem, bilmiyorum.

Askere ne zaman gideceksin bilmiyorum ama, sen bu nişanı bir boz önce. Askere de git gel elin ekmek tutsun sonra evlenirsin benim iyi niyetli güzel okurum. Eğer burada seni üzen tek şey ailene durumu nasıl izah edeceğinse, derin bir nefes al ve bir çırpıda söyleyiver gitsin.



UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.